Afbeelding

Silent spring?

 

In mijn achtertuintje vliegen de kool- en pimpelmezen af en aan. Vink en groenling laten zich regelmatig zien en inmiddels is ook mijn Scandinavische roodborst weer terug, die zijn winterabonnement op mijn tuintje elk jaar opnieuw verlengt. (Ik houd mijzelf graag voor de gek 😉 )

Alleen de lijsterbessen waaraan de merels zich altijd tegoed deden, hangen dit jaar te verpieteren aan de boom. En, o veeg teken!, een maand of wat geleden kwam kater Bram, die anders nooit een vogel vangt, op vier achtereenvolgende dagen met een zieltogende merel thuis.

Nu is er in mijn tuintje geen merel meer te bekennen. Het Usutu-virus dat merelpopulaties genadeloos uitroeit, heeft ook bij ons kennelijk hard toegeslagen.

Al tientallen jaren wekt melodieuze merelzang mij elke lentemorgen. Dan weet ik dat het lente is. Volgend jaar hopelijk geen silent spring

Merelzang:

 

lijsterbessentijd

Advertenties

Op is op

 

Het kan denk ik geen kwaad er nog eens aan te herinneren dat de meeste natuurlijke hulpbronnen op aarde eindig zijn. En ze raken onherroepelijk op doordat we steeds meer willen produceren en consumeren. Dan heb je om in de huidige consumptiebehoefte te voorzien al gauw niet 1 keer, maar 1.7 keer de aarde nodig. Met roofbouw tot gevolg waardoor steeds meer natuurlijke rijkdommen verloren gaan. Denk aan de kap van het regenwoud of de overbevissing van onze zeeën.

Ik sta dan ook, anders dan 99% van alle economen, politici, of ondernemers, helemaal niet te juichen wanneer het met “onze” economie weer eens crescendo gaat. Want het idee dat in een in alle opzichten eindige wereld economieĂ«n oneindig zouden kunnen blijven groeien, is natuurlijk totaal van de gekke. Ieder kind snapt dat. Alleen onze economen en politici niet.

Dit berichtje op France 24 trof mij bijzonder: op 2 augustus jl. hadden we als mensheid, gerekend vanaf 1 januari, alweer meer natuurlijke hulpbronnen en bestaansmiddelen opgesoupeerd dan de aarde uit zichzelf in een heel jaar kan regenereren. Tot 31 december leven we dus met z’n allen op de pof. En deze overschrijdingsdatum valt ieder jaar vroeger.

Mercredi 2 aoĂ»t, les ĂȘtre humains auront dĂ©jĂ  consommĂ© plus de ressources que ce que la Terre peut leur fournir en un an. L’humanitĂ© vivra donc “Ă  crĂ©dit” sur Terre jusqu’au 31 dĂ©cembre 2017.

C’est ce que les Ă©cologistes appellent le “jour du dĂ©passement”. Ce mercredi 2 aoĂ»t, l’humanitĂ© a dĂ©jĂ  consommĂ© toutes les ressources que la Terre peut renouveler en un an et vivra donc “Ă  crĂ©dit” jusqu’au 31 dĂ©cembre.

L’ONG Global Footprint Network, qui calcule cette date en prenant en compte l’empreinte carbone, les ressources consommĂ©es pour la pĂȘche, l’Ă©levage, les cultures, la construction et l’utilisation d’eau, rappelle qu’elle arrive tous les ans plus tĂŽt. En 2016, le “jour du dĂ©passement” Ă©tait intervenu le 3 aoĂ»t. En 1997, il survenait fin septembre.

Dans un communiquĂ©, Global Footprint Network et le WWF dresse un bilan alarmant : “Pour subvenir Ă  nos besoins, nous avons aujourd’hui besoin de l’Ă©quivalent de 1,7 planĂšte”, assurent les ONG

(bron: France 24)

Aanbevolen lectuur voor wie wil weten hoe het ook anders kan:

Jackson, Tim, Welvaart zonder groei, Economie voor een eindige planeet, Van Arkel, Utrecht 2010