Afbeelding

Op krukken

 

Je maakt een smak met je fiets en daar lig je dan. Overeind krabbelen gaat niet meer, dus dan maar 112 gebeld. Na een half uur arriveert een ambulance. Die brengt je naar het ziekenhuis. Daar worden foto’s gemaakt die laten zien dat je heup gebroken is. Als je het niet dacht. Shit happens. De volgende dag word je geopereerd, de chirurg zet de breuk met drie flinke pinnen vast. En dan weer fluks het bed uit en bewegen maar met dat been en met die heup! Auwa, dat doet pijn!

Zo strompel ik nu dus alweer een tijdje moeizaam op krukken door het leven. Mijn actieradius is beperkt en ik heb nog een lange revalidatieperiode te gaan. Het allervervelendst: de eenvoudigste dingen die je opeens niet meer kunt (met een kopje koffie van de keuken naar de kamer lopen, bijvoorbeeld) en die je dan aan je partner moet vragen. De gruwel van het afhankelijk zijn.

Tja, wat kan ik nog? Eropuit gaan is er voorlopig niet bij. Ik maak (zittend) wat foto’s van de vogels in mijn tuin, doe mijn oefeningen en lees In Europa van Geert Mak en Anni interessanti, de autobiografie van historicus Eric Hobsbawm. In het Italiaans, dat houdt de geest scherp.

Maar uiteindelijk komt alles goed. Dan smijt ik de krukken weer aan de kant. Every cloud has a silver lining en zelfs Donald Trump blijft niet eeuwig president van de Verenigde Staten.

Tot betere tijden!

collage

Meneer en mevrouw Vink in mijn achtertuin

Advertenties

12 reacties op “Op krukken

  1. Ohhhh … wat vervelend!!!
    Ik hoop voor je dat alles weer goed komt en ik wens je heel veel sterkte toe ook voor je partner. Prachtige foto’s laat je zien, mooi van kleuren en scherpte…
    Lieve beterschap-groetjes van Anna

  2. Wat een akelige ervaring om jezelf te horen krakken, samen met de langdurige gevolgen. Pfff… Gelukkig komt het goed en afhankelijkheid moet nu een poos en schenk je straks voor haar weer de koffie in. Maar om van alles te moeten vragen is niks, weet ik. Het helpt alleen niet om je daar vervelend over te voelen. De trucjes komen vanzelf.
    Fijn dat het zittend lukt om mooie foto’s te maken. Misschien wel in de tuin straks, met een stoel en je boeken en je camera. Al zal het revalideren ook veel van je tijd opslokken voor het goede doel. Maar geen foto’s kunnen maken, is ook een groot gemis.
    Ik wens je geduld met een virtuele dikke knuffel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s